Doğada öyle bir karmaşık, çok sesli ve çok renkli bir yapı vardır ki, bu yapı, insanı her mevsimde bir başka dünyaya götürmekte, bambaşka bir güzelliğin ve estetiğin kollarına bırakmakta, bir başka dünyaya ait tınının, ritmin ve harmoninin sesini kulaklarımızda yankılatmaktadır. İşte bunlardan birisi, belki de en çok bizi sarsan, etkileyen, kış mevsimi ve bu mevsimin doğada gözlerimize ve yüreklerimize sunduğu ziyafettir.

 Kar, bir kelebeğin kanadı kadar ince ve narin, bir tüy kadar hafif ve zariftir. Gökyüzünde uçuşan ve hiçbir şekilde birbirine değmeden yeryüzüne düşen binlerce, hatta milyarlarca beyaz kelebektir. Çok sıradan ve basit gibi görünmesine rağmen, biraz daha yakından ibret ve hikmetle bakıldığında büyük bir senfoni gibi mükemmel bir ahenk ve uyum içinde üzerimize yağan bir rahmet ve bir muştu seli, bir beyaz örtüdür, kar. O örtünün altında insan kendisini daha bir güvende ve daha bir emniyette hisseder. Kar tanelerine tutunmak, kar olmak, dağlara, vadilere ve yeryüzüne kar olarak yağmak, rüzgarda bir o yana bir bu yana savrulmak, bir örtü ve bir korunak olmak, yüreklerimizde coşkun akan bir çağlayana dönüşür. Doğada çok basit gibi görünen hemen her şey, görünüşünün aksine, onlara bakmasını bildiğimiz ve onları konuşturabildiğimiz takdirde, iç içe geçmiş çok karmaşık yapılar, sistematik bir bütünlük oluşturan ve zincirleme olarak birbirine bağlı şeyler olduklarını idrak edebiliriz.

Kültürümüzde herhangi bir şeyin beyaz rengini vurgulamak için haklı olarak “kar gibi beyaz” tabiri kullanılır. Kar, beyaz, hatta bembeyazdır. Temizlik, saflık, sadelik, asalet, duruluk ve sükûnet en güzel ve tam ifadesini karda bulur. Belki de bu yüzden, en küçük bir leke, siyah bir nokta ve kir, karda çok bariz bir şekilde belli olur.  Bu bakımdan, o, bağrında hiçbir zaman kanı, kötülüğü, ihaneti ve kahpeliği asla barındırmaz. Pisliğin üzerini örter, çevreye zarar vermesini önler, onu kendi bünyesinde eritir ve etkisiz hale getirir, ama asla gizlemez.

 Dağların doruklarında, ağaçların dallarında, derin vadilerin yamaçlarında, ovalarda kar gerçekten göz alıcı ve olağanüstü bir görünüm arz eder. Bu güzelliği tarif etmekte bazen kelimeler kifayetsiz kalır, insanın nutku tutulur; çünkü tabiat bir peri kızı gibi karşımızda durur. Bizimle bazen açık bir biçimde konuşur, bazen de derinlerden ve ötelerden gelen bir ses tonuyla ve bir fısıltıyla konuşur. O kadar can alıcı şeyler fısıldar ki, kulaklarımıza, bu manzara karşısında söyleyecek söz bulmakta çoğu kez güçlük çekeriz. Orada tükenir, erir ve kendimizi kadim dönemlerden kalma büyük bir mabetteymiş gibi derin bir huşu ve iç huzuru içinde hissederiz.

 Kışın, dağlar alımlı bir güzeldir, nazlı bir gelin gibi al duvakları içinde dururlar karşımızda. Bir zamanlar, yeşil ve sarı renge büründüklerini unutmuşçasına şimdi bembeyaz olmuş, bize gülümsemektedir. Gündüzleri güneşin, geceleri ise Ay’ın ışıklarıyla göz kamaştırıcı bir renk ve manzara çıkar karşımıza. Gecenin ayazında, dağların derinliğinde baykuşlar öter, kurtlar ulur ve köpekler havlar. Sert yeller, dağların doruklarında uğuldar ve dalların uçlarını ırgalar. Bu manzara karşısında insan bazen ürker, bilinmedik bir korkuya kapılır, bazen buruk bir sevinç duyar yüreğinde. Bazen de insan kendini emniyette hissedebileceği bir yer ve bir sığınak arar, sığınma ihtiyacı duyar.