Karakolda eliniz cebinizde konuşmayınız efendim…
Bir gün karakola yolunuz düşerse suçlu şüpheli, şikâyetçi ve her ne sebeple olursa olsun, oranın amiri, komiseri ile konuşurken lütfen elinizi cebinizden çıkarınız.
Amir Beyefendi tarafından ‘elinizi cebinizden çıkarır mısınız’ şeklinde kibarca uyarılırsınız.
Kibarca dedi ama ben bir kabalık yaptığımı düşünmüyorum. Öyleyse ben dışarı çıkayım dedim ve çıktım ve tekrar geri döndüm. Sağ olsun kendisi de üstelemedi.
Kendisi Bafra’da sevilen sayılan biridir. Bende mesleği itibari ile saygı duyuyorum.
Ama soruyorum, elim cebimde konuşmak ne şekilde kendisini rahatsız etti`
El cepte konuşmak nasıl bir rahatsızlık yaratır`
Yoksa öyle bir kural mı var`
Hani olurda bilmeyebiliriz.
Adabı muaşeret diyorsanız, onlarda zamanla değişti.
Eskiden babamız içeri girince ayağa kalkardık, şimdi ise babalarımız buna müsaade etmiyor.
Kendisine saygısızlık yaptığımı düşünüyorsa rahat olsun.
Ama ben derim ki; artık bırakalım bu şeyleri.
Bu tür basit şekli şeyler saygı ifadesi değildir.
El bu nerede duracak`
Yanda, arkada, bağlanarak, önde vs.
Beyler eski kuşaksınız anladık.
Bizde eski ile yeninin ortasındayız.
Ama yeni kuşak sizi anlamayacaktır.
El cepte konuşmak suç mudur, ayıp mıdır, terbiyesizlik midir, anlayamayacaktır.
Doğrusu, elinin cebinden çıkar da öyle konuş deyince birden bozuldum.
O an için kendimi kötü hissettim.
Suçlu gibi mi desem, terbiyesiz gibi mi desem ya da laubali…
Ama hiçbiri olmadığıma eminim.