12 Eylül Darbe Anayasası, o yılların acıları üzerine alelacele yapılmış, dönemin izlerini taşıyan bir anayasa idi. O günlerden bu yana anayasa üzerinde değişiklikler yapılması gerekti, ve bazıları yapıldı. Ancak şimdi, anayasanın dokunulamaz ve değiştirilemez maddelerinin de değiştirilmek istendiği bir dönemdeyiz. Siyaset, ekonomi ve hayatın dinamizmi bambaşka bir Türkiye yarattı. Bu süreçte milliyetçilikten ümmetçiliğe doğru bir dönüşüm yaşandı.

Atatürk, Cumhuriyet, laiklik, demokrasi, Türk Ordusu, Türk tarihi, dili, dini, kültür birliği ve eğitim gibi milli değerlerimiz maalesef yozlaştırıldı. Anayasada yapılacak değişikliklerin bize neler getireceğini ya da neler götüreceğini zamanla göreceğiz. Ancak ülkemizin, sürekli sunî bahanelerle oyalandığını ve gerçek meselelerin kendi bildiklerince çözülmeye çalışıldığını görüyoruz. Bu durum, ülkemizi, inanılan dış güçler karşısında çok daha zor bir duruma sokacaktır. Görünen köy kılavuz istemez: Türkiye Cumhuriyeti tarihinde bu millet hiç bu kadar “mankurtlaşmamıştı.”

Bugün Atatürk’ü eleştirenler, onun ve Türk milletinin kurduğu, kurtardığı vatan ve bayrak altında yaşamanın kıymetini bilmedikleri gibi, Türkiye Cumhuriyeti’ni katkı sağlamak bir yana, daha da geriye götürdüler. Cumhuriyet değerleri suiistimal edildi.

Konuya Erol Mütercimler’in Akıl Oyunu kitabında yer alan bir anekdotla devam edelim. Yaşlı bir Rumeli göçmeni olan Halide Hanım ile Atatürk arasında geçen bu sohbet, dönemin ruhunu yansıtan önemli bir diyalog içeriyor:

Cumhuriyet’in ilanından üç-dört ay geçmişti. Güzel bir bahar günü, akşamüstü Atatürk ve Halide Hanım ceviz ağaçlarının altında sohbet ediyorlardı. Atatürk birden, “Halide Hanım,” dedi, “Artık Cumhuriyet’i ilan ettik. Sen buna ne diyorsun?”

Halide Hanım, başörtüsünü düzelttikten sonra duraksadı. Mavi gözlerini Atatürk’e dikerek, “Vallahi Paşam, ben cahil ve yaşlı bir kadınım. Bu işlerden hiç anlamam. Ama sana bir şey söyleyeceğim,” dedi ve şöyle devam etti:

“Gençliğimizde bizler Rumeli’nde Osmanlısı, Bulgar’ı, Ulah’ı, Sırp’ı bir arada yaşardık. Erkeklerimiz her Cuma namazından sonra camilerden çıkarken üç kez ‘Padişahım çok yaşa’ diye bağırır, sonra işlerinin başına dönerlerdi. Sonra İttihatçılar geldi. ‘Size hürriyeti getirdik,’ dediler. Hürriyet geldi diye ümmeti Muhammed iş gücünü bıraktı. Ellerinde bayraklarla ‘Yaşasın Enver, yaşasın Niyazi, yaşasın hürriyet’ diye sokaklara döküldüler. Bu hürriyet bizim huzurumuzu bozdu.

Derken Balkan Harbi patladı. Askerimiz, ordumuz dağıldı. Zabit ve neferler kaçacak delik arar oldu. Bizler de göçmen olduk, sefil yollara düştük. Bulgar kesti, hastalık, açlık, soğuk bizi kırdı. Canım Rumeli elden gitti. İttihatçıların getirdiği bu hürriyetin berbat bir şey olduğunu düşündük. Daha kendimize gelememiştik ki seferberlik başladı. Çanakkale’de, Arap çöllerinde, Kafkas dağlarında milletimiz kırıldı. Köyler, kasabalar boşaldı. Çift sürecek, orak sallayacak erkek kalmadı. Kalanlar da ya çolak, ya topal, ya deliydi.

Yunan bu durumumuzdan faydalanıp İzmir’e girdi, üzerimize saldırdı. Polatlı’ya kadar geldiler. Sen onlarla orada boğuşurken, biz de sizin için dualar eder, top seslerini dinlerdik. Allah senden razı olsun, Yunan’ı kırıp geçirdin, memleketi kurtardın. Sana olan hayır dualarımız, cennet için yeterlidir.

Padişahı, halifeyi ve Âl-i Osman ailesini sürdün; onun koltuğuna oturdun. Helali hoş olsun, sen bunu hak ettin. Ancak şimdi kalkıyorsun, İttihatçıların başımıza bela getiren ‘hürriyet’inin önüne bir de ‘cum’ ekliyorsun. Biz de olduk ‘cumhuriyet.’ Helali hoş olsun. Ama ben neden korkarım bilir misin, Paşam?

Seni çok sever, sana inanır ve güveniriz. Ama hepimiz faniyiz; bugün varız, yarın yokuz. Allah gecinden versin, ama bir gün sen aramızdan ayrıldığında halimiz ne olur? Korkarım ki, senden sonra bu koltuğa oturanlar, İttihatçıların getirdiği o uğursuz ‘hürriyet’in önüne koyduğun ‘cum’un cılkını çıkarır. İşte o zaman bu memleketin hali felaket olur.”

Gonca Vural

26 Ocak 2025, BafraHaber.com