Geçen haftalarda, onüç askerin şehit edildiği dönemde oldukça duygusal bir yazı kaleme almıştım ve "ateş düştüğü yeri yakar" diyerek hissedilen acılara tercüman olmaya çalışmıştım.

Bugün yeniden şehit haberleri geliyor. Görüyorum ki, duygusallığın ötesinde bir şeyler yapmak gerekiyor.

Geldiğimiz noktada bazı sorular takılıyor aklıma :

-terör örgütü "diplomakratik özerklik ilanı"na kadar varan bu cesareti nereden alıyor`

-terörün bitmesi için gösterilen maddi, manevi, diplomatik bunca çaba nasıl olup da buharlaşabiliyor`

-İstikrarı bozmak, hükümeti zayıflatmak için kürt sorunu sürekli kaşınıyor mu`

-terör örgütünün niyeti, kürt halkının daha iyi şartlarda yaşaması ise, demokratik haklara kavuşması ise, oluşan bu demokratik ortamı neden baltalamaktan çekinmiyor`

Gerçekten halkını düşünen bunu yapmaz. Öyleyse kafaların arkasındaki niyetlere hizmet etmek için halkını kullanıyor, demektir.

-Terörle arasına sınır koymayanlara nasıl bir yaptırım uygulanacaktır`

bu soruların muhatabı elbette ki yetkililer.

Ancak bu sorulara verilecek cevaplar belki de çözümün tıkanma nedenlerini gösterebilir.

Çözümü doksanlardaki anlayışlarda arayanlar olduğunu görüyorum. Bu sadece öfkeyle oturup zararla kalkmak olur.

Her halukarda aklı selimden uzaklaşılmamalı.

Duygusal davranışlar yanlış sonuçlara yol açabilir.

duygusallığın fazlası kör eder, azı sağır...

biz gözümüzü de açalım kulağımızı da..

************

BİR İNFAK NOTU

Bir zatı muhterem zarf dağıtıyor

Somali`ye yardım niyetiyle..

buraya kadar her şey güzel..

zarfa muhatap olan arkadaş, `ben zaten ediyorum, zarfa gerek yok`, diyor.

ikna olmayan zatı muhterem uzun uzun yardımlaşmanın önemini anlatıyor.

sinirlenen arkadaş : "madem öyle biz su kuyusu açtırıyoruz, sen yardım et de kalan açığı kapatmış olalım", diyor.

infağı yapanın markası mı önemli infağın kendisi mi`

"infakta yarışalım" diyebilsek daha güzel olmaz mıydı`

inşaallah o da olacak

biz kavramı gelişmeye başlayalı dün bir bugün iki...