Korkan insan,
    Döner durur takıntılarının yörüngesinde
    Sürekli kaçar,
    Korkuları yakınına geldiğinde
    Sağlıklı düşünceden yoksunlaşır,
    İçine kapanır,
    Kapatır dünyaya alıcılarını,
    Kendine kapatır

    “Açılım” sağlayamaz düşüncelerinde
    Değişime, gelişime yelken açamaz
    Bir hezeyan teslim almıştır benliğini
    Sürekli acı çeker,
    “anlaşılamamaktan” yakınır
    Her hissettiğinde bu amansız duyguyu
    Tehdit savurur korku odaklarına
    Korku, kör eder duyguları

    Korkan insan,
    Bağırır avazı çıktığı kadar,
    Ama anlaşılamaz kelimeleri,
    Çirkinleşir dili.
    Bazen öğrenilmiştir korkular
    Bazen yalnız kalmaktandır korkulan,
    “sürüden ayrılanı kurt yer” misali
    Hep, koruma ve kollama da bir şeyleri,
    Hep savunmada…
    Limandan ayrılamaz hiçbir zaman,
    “ya fırtına çıkarsa!”
    “buz dağına çarparsa!”
    Felaket senaryolarıyla öylesine meşguldür ki…
    Diğer gemiler döner seferinden
    O hala limanındadır
    O, emin ellerdedir(!)
    O, anne kucağında…
    Oysaki cesaret…
    Korkunun zıttı,
    Kalemin dili,
    Özgür ruhun sesi…
    Cesaret,
    İnanç, bilgi…
    Açık denizlere çevirmek rotayı
    Risk almak yeri geldiğinde
    Tedbir alarak devam etmek, yeri geldiğinde
    Cesaret,
    Sanılanın aksine,
    Bilek işi değil, yürek işidir