Uyuşturucu Bataklığındaki Gazi Eşinin Feryadı

Kafasındaki şarapnel parçasından dolayı konuşamayan, derdini anlatamayan bir baba eşi aracılığı ile adeta feyat etti: Oğlumu kurtarın.

Oğlu 24 yaşında ve evli. Bir çocuk babası, eşi de hamile ancak uyuşturucu bataklığında. Annenin çalmadığı kapı kalmamış. Son durak Bafra Haber. İntihar etmeye dahi yeltenmiş. Kendi değimi ile "olmadı" diyor. Şimdi tekrar mücadeleye başladı. Tek bir isteği var oğlunu uyuşturucu bataklığından kurtarmak. Kendisinden de, eşinden de vazgeçmiş, "oğlumu kurtarın" yeter diyor.
Çalmadığı kapı kalmamış. Kaymakamlık, Savcılık, Emniyet... Kendisini hiçkimsenin dinlemediğini iddia ediyor.

Ve en acısı, bir anne "ya o beni öldürecek ya da ben onu" diyor.
Şimdi bu hazin hikayeyi okuyacaksınız. Tabi sonuna kadar okuyabilecekseniz. Gazi eşi acılı anne çok bir şey istemiyor. Para pul, ev bark istemiyor. Tek isteği oğlunun hastaneye yatırılması ve tedavi olup normal bir hayata başlaması.

Çocuğuna "SEVGİYLE UZANAN ELLER" istiyor.

İŞTE O RÖPORTAJ

Ben Filiz Can, Bafra`da oturuyorum. Eşim Güneydoğu gazisi, 1993 yılında Şırnak`ta yaralandı. Fiziki durumu hiç iyi değil ve konuşamıyor. Konuşamadığı için de kimseye derdini anlatamıyor. O yüzden dışarı da çıkamıyor. Bütün işleri ben hallediyorum.

Eşim askere gittikten 7 ya da 8 ay sonra yaralandı. Şu anda başında şarapnel parçası var. Her hangi bir üzüntüye ya da bunalmaya gelemiyor, hemen nöbet geçiriyor. En çok da konuşamadığı için üzülüyor. Benim tek şikayetim sesimi kimseye duyuramıyorum. Ne kaymakamlık ne savcılık ne karakol hiç kimse dinlemiyor. Tamam ben eşimin gaziliğinden vazgeçtim. Bir faydası yok eşimin gaziliğinin oğluma.

UYUŞTURUCUYA ASKERDE BAŞLADI

 "Oğlumuz askerden dönmesine 3 ay kala esrara başlamış. Adıyamanlı bir çocuk getirmiş askerde ama ben bunu komutanlarına ispatlayamadım. İçmediğinde sinirli, bir anda saldırmaya başlıyordu eşine karşı bize karşı. Sonra ben de  Facebook`una girdim oradaki resimlerden anladım.
Arkadaşları filan paylaşmışlar. Hatta belki inanmazlar ama gerçi kimseye inandırmaya mecburiyetim yok, ben oradaki komutanı aradım Amasya`dakini. Böyle böyle yapılmış dedim ama hiç kimse inanmadı.

BENİM TEK DERDİM OĞLUM İYİLEŞSİN

Benim tek derdim oğlum iyileşsin. Ne tedavime yardım, ne eşime yardım istiyorum. Çocuğum haricinde hiç bir şeye yardım istemiyorum. Sadece oğlumu alsınlar hastaneye yatırsınlar, zorla da olsa yatırılsın.  
Ya bu beni öldürecek ya da ben onu öldüreceğim, ya da karısını öldürecek. Sabahları birileri telefon açtığında  direk oğlum bir şey mi yaptı diyorum. Çünkü aklımız sürekli oğlumuzda. Bir sürü şahit var köyde. İçtiği zaman herkese saldırıyor, kimse de şikayetçi olmadığı için yakalanmıyor.

Çocuğum 24 yaşında, 4 yıllık evli, 2 yıldır uyuşturucu kullanıyor. 4 yaşında bir çocuğu var eşi ikinciye hamile. Oğlumla önceden aynı evde yaşıyorduk, hap parası istemişti ben de o an vermedim. Evdeki bütün camı pencereyi aşağıya indirdi. Apartmanda bu şekilde olmaz diyerek hemen onları köye yolladım. Evleri ayırdığımız halde onların bütün bakımlarını ben üstleniyorum.

Hastaneye yatırmak istedim, yatmadı. 2 yıldır mücadele veriyoruz yatsın hastaneye tedavi olsun diye ama yatmıyor. Doktorları kandırıyor, `Ben iyiyim ayakta tedavi görmek istiyorum, ilacımı içeceğim.` diyor. Ama ilacını içmiyor.

BAFRA İLÇE SAĞLIK MÜDÜRLÜĞÜNE BAŞVURDUM
Çocuğum hiç iyi değil madde kullanıyor ve psikolojisi de biraz bozuk. İçmediği zaman hiçbir problem yok gayet sakin şefkatli ama içtiği zaman ne annesini ne babasını ne karısını ne de çocuğunu tanıyor, bir anda gözü dönüyor.  Ben onun yüzünden geçtiğimiz yıl intihar ettim ama olmadı işte tekrar mücadeleye başladım. 2 yıldır mücadele veriyoruz."

CAN GÜVENLİĞİMİZ YOK

Bu 1 hafta içerisinde tekrar karakola başvurdum. Can güvenliğimiz yok, oğlum bize saldırıyor, bonzai denen maddeyi kullanıyor diye. Bonzai veren kişinin adını da verdim, yerini de söyledim ama hiç ilgilenen yok. Beni yine sağlık müdürlüğüne yönlendirdiler.

Sağlık Müdürlüğüne gittikten sonra doktor onu köye ziyaret etmeye gitti, muayene etmeye. Doktor, "Gayet iyi konuşuyor bizimle, gayet temiz birisine benziyor." diyor. Bende iyi değil, sizi kandırıyor. Siz gittikten sonra bizi bir güzel cezalandırıyor. Çocuğunu fırlatıyor eşini dövüyor. Eşi şu anda 2. çocuğuna hamile, ne yaptığını hiç bilmiyorum. Oradan 10 gün bir süre verdiler. Ben de "10 gün duramam" dedim. Ya beni öldürecek ya da eşini öldürecek. Çünkü bonzai hapını kullanıyor gözü dönüyor."

SESİMİ DUYURAMADIM

Seslerini kimseye duyuramadıklarını belirten acılı anne, "Bonzaiyi şahıslardan biri İstanbul`dan getiriyormuş. Oğlumun zaten çocukluğundan gelen bir psikoloji bozukluğu var. Babası bu durumda olduğu için psikolojisi kaldıramadı, `Herkesin babası böyle niye benim babam böyle oldu.` diyordu. Sürekli onu Samsun`a doktora götürüyordum. Askerden sonra gidemedi, bıraktı tedaviyi

Oğlumla konuştuğum zaman bir an iyi oluyor bir an kötü. Mesela bunda bir hafta önce "hastaneye yatacağım, karar verdim iyileşmem gerekiyor" dedi. "Ama hap kullanmayacağım, serum ve iğne yapsınlar bana" dedi. İşte iki üç arkadaşına anlatmış, "Hastaneye yatarsam yanıma ziyaretime gelir misin.?" demiş. Onlar da geliriz deyince karar vermiş. Ben de sevinip bavulunu hazırladım. Sabah götürüp yatıracağım kendi doktorundan randevuda aldım, sabah oğlum vazgeçti. Yani bir saati bir saatine uymuyor.

EVDE İÇTİĞİNİ GÖRDÜM

Oğlumun evde içtiğini gördüm çok kötü bir durumdaydı. Şu anda zaten kolları hep kesik içerisinde, omuzundan tutun bileklerine kadar hep kesik hatta evde içmiş haberim yok. Küçük su şişesinden kova mı ne diyorlar, onu yapmış saklamış. Bende onu bulur bulmaz attım. Sonra cebinde naneye benzeyen, eski içtiği esrar böyle değildi, biraz toprak rengiydi. Artık alıştım biliyorum bende neye benzediklerini. Şimdi aldığı otta jameika diye bir otmuş. Ama o biraz daha kabarık duruyor, nane gibi onu da cebinde yakaladım, hapı da yakaladım. Hepsini attım keşke atmasaydım.  O haplar burada olmasa ne olacak ki nasıl olsa buluyor. Parası olsa da olmasa da buluyor. Ben çocuğumun sadece tedavi olmasını istiyorum. Sağlıksa ben kendi sağlığımla mücadele ediyorum. Eşimin durumu zaten ortada. Konuşamıyor edemiyor, çocuklarına sahip çıkamıyor.

HANGİ BİRİNİ İHBAR EDEYİM

Uyuşturucu kullandığı zaman ne eşini tanıyor ne de çocuğunu. Gözü kimseyi görmüyor. O anda birisini öldürse öldürür yani.  Devlet bunu mu bekliyor yani ya annesini öldürecek ya babasını öldürecek ya da karısını öldürecek.
Jandarma niye var, bizi korumak için var. Gelirimiz sadece gazi maaşından geliyor. Aylık gelirimiz 2 bin lira ama oğluma yetmiyor bi de içeriye giriyor. Başkasından borç alıp hap alıyor ya da başkasından alıp içiyor sonra veririm diyor. İçtiği kişileri de, sattığı kişileri de söylüyorum. Şurada satılıyor diyorum, telefon açıyorum ama hiç kimse dinlemiyor. Ben hangisini durduracağım. Ben birisini ihbar etsem öbürü veriyor. Öbürünü ihbar etsem öteki veriyor. Uyuşturucu veren kişiler de yaşça küçük ondan.

KANSER TEDAVİSİ GÖRÜYORUM

Yıllar önce eşim gazi olduğu için üzüntüden hasta oldum. Kanser tedavisi görüyorum. 3 ayda bir İstanbul`a gidiyorum özel hastaneye. Hatta ben eski Kaymakam Beye rica etmiştim, oğlum daha bu kadar kötü değildi. Ben artık kendi imkanlarımla başımın çaresine bakarak idare ediyor tedavime gidip geliyorum. Bunla uğraşmak yerine tedavimle ilgilenebilirdim. Şubat ayında gidecektim 5 ay oldu gidemedim. Niye gidemedim derseniz işte bugün oğlum ne yapacak, acaba oğlum bugün nereye saldıracak, oğlum eve ne zaman gelecek, acaba çocuğuna saldırdı mı, eşine saldırdı mı? endişesiyle bir yere gidemedim.

GAZİLER DERNEĞİ DE İLGİLENMİYOR

Gaziler derneği de ilgilenmiyor. Gaziler derneğine de baş vurdum. Çocuğum bu durumda diye, orası da ilgilenmiyor. Derneğe de başvurdum, onlar bana seni arayacaklar, aradıklarında hemen aç oğlunla ilgilenecekler dediler.

BOŞU BOŞUNA TABELA  ASMIŞLAR

İlk önce gittiğim yerlere gazi eşiyim diye başvuruyorum kimse dinlemiyor, sonra bir vatandaş gibi başvuruyorum yine sözüm dinlenmiyor. Niye bana kimse yardımcı olmuyor. Ben maddi bir şey istemiyorum. Çocuğumun iyileşmesini istiyorum, tekrar normal hayatına dönmesini istiyorum. Eski oğlum olsun istiyorum.

Dün (10 Haziran Çarşamba) müdürlükten aldığım kağıtla savcılığa başvurdum. Benim oğlum böyle böyle yapıyor, bize saldırıyor, gazi babasına saldırıyor dedim ama sesimi duyuramadım. Ne savcı ne karakol ne sağlık müdürlüğü hatta kaymakamlığı da aradım. Kaymakam Beyin sekreterine rica ettim. Çocuğum bu durumda zorla da olsa hastaneye yatırılması lazım. Zorlada olsa bir odaya kapatılması lazım dedim. Bir ay da olsa bunun yatırılması lazım. Sesimi kimseye duyuramıyorum.  

Kaymakam Bey tabela astırmış, Tekel Caddesine, boşu boşuna astırmış. Madde bağımlılığına son diyor tabelada. Halbuki kimi yakaladı da içeriye koydu, yani kimi yakaladı da tedavi ettirdi. Boşu boşuna bizi inandırmasınlar yani olmayacak şeylere. Benim oğlumu iyileştirsinler benim başka bir isteğim yok. Tekrar eski oğlum olsun.